خانواده هاي مرز نشين بر سر سفره هاي هفت مين

استان كردستان .230 كيلومترمرز مشترك با كشور عراق دارد كه متاسفانه 136 كيلومتر از مساحت اين خطوط مرزي آلوده به مين است و همين امر نيز موجب شده كه استان كردستان بيشترين آمار قربانيان مين را در مناطق مرزي كشور به خود اختصاص دهد.به دليل نبود يك اكيپ متخصص پزشكي در مناطق مرزي استان كردستان سالانه افراد زيادي بر اثر انفجار مين جان خود را از دست مي دهند.

در اين ميان شهرستان مريوان واقع در استان كردستان با بيش از 70 كيلومتر آلودگي به مين . جزء خطر ناك ترين مناطق مرزي كشور به شمار مي آيد.

به سراغ شخصي ميرويم كه سال جديد را با برجا گذاشتن اعضاي بدنش آغاز كرد. محمد آزادي در 29/ اسفند ماه سال 1386 بر اثر انفجار مين مصدوم شد . پدر وي در اين گفتگو مي گويد :(( محمد در حالي كه مشغول كندن گياهان بهاري در زمين كشاورزيمان بود بر روي مين رفت و دست راست  او قطع .2انگشت از دست چپ قطع و چشم راستش نابينا شده است. تا قبل از عمل هاي صورت گرفته مبلغ چهار صد هزار تومان هزينه كرده ايم.

وي در پايان ابراز كرد :(( محمد در حالي روي مين رفت كه يك ماه از ازدواج او مي گذرد.))

كبير خالويي از اهالي روستاي دذلي واقع در شهرستان سرو آباد يكي از اين قربانيان است كه بر اثر انفجار مين دچار قطع عضو شده است.

خالويي مي گويد :(( در حياط منزلم مشغول شكستن يخ بودم كه بر اثر ضربه زدن به يخ . ميني كه در زير خاك بود منفجر شد و بر اثر اين حادثه دچار قطع عضو شدم.

وي درباره وجود اين مين ها در حياط منزل شان مي گويد: ((خانه همجوار خانه ما در زمان جنگ پادگان نظامي بوده است و چون اين خانه پاكسازي نشده است امكان دارد مين هاي ديگري نيز در آن جا وجود داشته باشد.))

خالويي حمايت دولت از قربانيان مين را ناكافي مي داند و مي گويد: (( هيچ گونه پرسش دقيقي درباره نحوه جراحات من صورت نگرفته است و دولت هيچ گونه كمكي در دو سال اول مجروحيتم جهت جبران هزينه هاي بيمارستاني حادثه اي كه براي من اتفاق افتاد انجام نداده است و در شرايط فعلي نيز به دليل ترس از انفجار مين هاي باقي مانده  حتي ديگر جرات بالا رفتن از تپه ها را هم ندارم .))

برادر كبير نيز درباره پاكسازي روستاي دزلي واقع در شهرستان سرو آباد عنوان مي كند : (( مردم روستا خودشان پاكسازي مين و يو ايكس او را انجام مي دهند . حتي مردم پس از خنثي سازي . بمب هاي خوشه اي را به مبلغ 700تومان و چاشني بمب ها را نيز به مبلغ 200 تومان به فروش مي رسانند.

وي در پاسخ به اين سوال كه آيا تا به حال فردي به خاطر انجام چنين كاري دچار آسيب شده است گفت : (( 6سال قبل يك نفر در اين منطقه سعي در جدا كردن چاشني از بدنه يك بمب را داشت كه بر اثر انفجار. بزرگترين قسمتي كه از بدن او بر جاي ماند به اندازه يك كف دست بود.))

او در پايان مي گويد : (( يك روز كه در منطقه (( دوله ناو )) در حوالي روستاي دذلي مشغول كندن خاك بوديم بمبي را در زير خاك پيدا كرديم كه چند دفعه با كلنگ به بدنه آن ضربه زده بوديم و پس از چند روز هم آن را به وسيله آتش منفجر كرديم.))

در گفتگويي ديگر نيز استاندار كردستان در خصوص اقدامات دولت در راستاي مين روبي مناطق مرزي كشور گفت: (( از سال 1371 و پس از اتمام جنگ ايران و عراق جلسات متعددي برگزار شد و مين روبي در استان كردستان را آغاز كرديم.ولي مين روبي به دليل وسعت كار بحث پيچيده و سختي است  چون نقشه ي پادگان ها و مين ها مشخص نيست اما با توجه به اين مشكلات  مين روبي به صورت گسترده در استان كردستان انجام شده است .))

اسماعيل نجار در پاسخ به اينكه آيا تا كنون اقدامات موثري جهت رفع مشكلات افراد مصدوم ناشي از انفجار مين بر روي كميسيون ماده 2 استانداري ها كه آنها را جانباز و يا شهيد مي داند صورت گرفته است تصريح كرد : (( در حال حاضر هيچ مشكلي وجود ندارد و ما در مقابل مصدوماني كه در رابطه با ارتزاق خودشان مجروح شده اند مسئوليت داريم و كميسيون ماده 2 استانداري ها نيز حكم جانباز و يا شهيد را به شخص آسيب ديده مي دهد.

البته كساني كه درباره اجراي اين ماده گله مند هستند بيشتر افرادي هستند كه در خارج از مرز ايران جراحاتي پيدا مي كنند و در كشور عراق مشكلاتشان را حل مي كنند اما وقتي به ايران مي آيند ادعا مي كنند كه مثلا در حال چراي گوسفندان بوده اند و بر روي مين رفته اند. ))

وي با بيان مثالي در اين باره خاطر نشان كرد : (( در شهرستان بانه شخصي ادعا مي كرد كه بر اثر انفجار مين معلوليت پيدا كرده است كه پس ازسوالاتي كه از او پرسيديم معلوم شد كه از روي درخت به پايين پرتاب شده بود.

البته افرادي هم هستند كه تحت عناوين مختلف در خانه هاي خود ابزار جنگي نگهداري مي كنند كه علاوه بر اينكه نگهداري اين ابزار باعث مختل شدن امنيت سياسي كشور مي شود موجب انفجار و مسدوم شدن افراد نيز مي شود .))

در پايان استاندار كردستان از پاسخ دادن به اين سوال كه آيا پاكسازي پايگاه نظامي قديمي كه در حال حاضر به مناطق مسكوني تبديل شده است در حيطه وظايف دولت قرار مي گيرد يا خير امتناع كرد.